مخدره فراموشی!

این چند وقت،به دلیل انبوه مشغله های فراوانی که دعا می کنم نصیب هیچ یک از شما نشود، ،کمتر وقت می گذارم به خواندن سایتها و خبرگزاریها،گه گداری به وب ها سر می زنم و می خوانم و اگر فرصتی دست دهد مقاله ای.ساعات روشنایی روز کفاف انبوه کارهای من را نمی دهد و معمولاً تا سحر بیدارم و بعد از نماز صبح می خوابم و به نظرم آمد سکوت شب بهترین زمان برای فکر کردن است  که قطعاً فکرکردن به عزیزان دربند که نمی دانیم در چه حالی اند، فکر کردن راجع به آینده این سرزمین،و فکر کردن به آنچه که تا بحال اتفاق افتاده بخشی از آن است.

در این ایام به حسب آنچه که دیدم وبه آنها فکر کردم،فهمیدم که می شود زندگی کرد و همه چیز را فراموش!دیدم اگر نخواهی خودت را درگیر کنی،احوال زمانه را جویا شوی،از وقایع و اتفاقاتی که در اطرافت می گذرد مطلع شوی ؛آن وقت است که فراموشی مثل یک ماده مخدره آنچنان راحت و بی سر و صدا در جانت نفوذ می کند  که بی سر و صدا تو را هم به خواب فرو می برد.

روزگاری که نه مطبوعات آزاد در آن وجود دارد،نه رسانه صوتی و تصویری مستقل،و در نتیجه هیچ گونه جریان آزاد اخبار و اطلاعات آن وقت است که اگر یک لحظه سعی کنی فارغ بال از زمانه زندگی کنی،خود به دنبال اخبار صحیح نروی ؛آن وقت بلایی بر سرت می آید که امروز در سایر مردمان آسوده خاطر از همه این شرایط نا همگون ،مده است.می بینی که چه راحت در پاسخ به نگرانی های تو می گویند:تو زیادی سخت می گیری،همه چیزآنقدر ها که تو فکر می کنی بد نیست .گمان می کنم من هم اگر تنها منبع خبری ام تلویزیون و اوج آزاد اندیشی اش 20:30 باشد،غیر از این نمی توان از من انتظار داشت و می بینم اگر ما نیز غفلت کنیم نه تنها خود که جامعه هم نسبت به این همه درد،خنثی خواهد شد.

هرچند ما وبلاگ نویس ها در حال حاضر درشمار این گروه از آدم ها قرار نمی گیریم،چرا که به واسطه همین دغدغه می نویسیمو با اطلاع از تمامی جوانب وآینده آن،اما به صورت عام مگر چند درصد مردم اهل وب خواندن هستند؟و یا اصلاً ازبین سایر دوستان سبزمان چند درصد همچنان مثل سابق اخبار را دنبال می کنند و و اصلاً فرصت این کار را پیدا می کنند (با وجود اینکه تمایل یه این کار دارند)؟قصدم از نوشتن این پست تکرار حرفهای گذشته و یا دیگران نیست که از عدم وجود یک رسانه فراگیر سخن می گویند و لزوم آن را گوشزد می کنند؛که آن هم قطعاً سخنی به جاست اما می خواهم یک یادآوری کوچک بکنم نسبت به انچه که سال گذشته در چنین روزهایی انجام می دادیم.خلاقیت ها و ابتکارات رنگارنگی که نه تنها موجب شادابی و طراوت و تزریق امید نیرو در سبزها می شد که به مدد آن ها اطلاع رسانی به صورت فراگیر انجام می شد.بلوتوث فیلم ها،ساخت کلیپ (که به نظرم این مورد فوق العاده روحیه بخش بود)،پخش بیانیه ها و اطلاع رسانی ها.آن روزها به واقع هر کدام از ما به عنوان یک جنبش کار می کرد،که اگر این احساس وظیفه ها نبود،هیچ وقت آن راهپیمایی های میلیونی شکل نمی گرفت و …. .

گمان می کنم آن احساس در تعدادی از ما فرو خفته،تعدادی سردرگم از آنچه که باید انجام بدهند و یا دلسرد از آنچه که انجام می دهند ،شده اند؛اما این یادمان باشد تا زمانی که ما یک زندانی در زندان ها داریم می بایست ادامه دهیم…این راهی است که برگزیدیم شایسته نیست در نیمه راه دوستانمان را تنها بگذاریم…گمان می کنم اگر هر یک ما فقط و فقط به همین یک گزینه فکر کند،تکلیفش با خود و هدفی که برگزیده روشن خواهد شد.آن روزها که یادمان هست چه می گفتیم:

«نترسید،نترسید،ما همه با هم هستیم»….

ما هنوز همه با هستیم…با آنها که در زندان اند….با عزیزانی که دلبندشان را به آغوش خاک سپردند... این را هرگز فراموش نکنیم….هنوز هم هر یک از ما برای خودش یک جنبش است...هر آنچه که می دانیم درست است و در پیشبرد هدف سبزمان راهگشاست انجام دهیم هرچند کوچک…حتی نوشتن یک سخن امیدوار کننده ،و پخش کردن آن برای 5نفر…!