اينكه كه بگويم در گذشته كودكان خياباني،بچه هاي دستفروش و از اين قبيل وجود نداشتند،و حالا شرايط بد اقتصادي موجب اين امور شده ،دور از واقعيت است ،چرا كه اين مسئله دير زماني است كه جامعه ايران را متاسفانه در بر گرفته.اما در اين ميان يك تفاوت وجود دارد؛تفاوتي كه كاملاً مي تواني درك كني و آن جنس آدم هايي است كه اين روزها مجبور به دستفروشي شده اند.بچه هايي كه اين روزها در مترو مشغول به كار اند سواي از كودكان خياباني( شايد بدون سرپرست يا بد سرپرست) اند!تنها با يك نگاه كوتاه مي تواني متوجه شوي كه آنها از  خانواده هاي آبروداري هستند كه ناگزير به امرار معاش خود و توسل به اين روش ها شده اند.ديروز براي خريد كتاب به انقلاب رفته بودم ،از پله هاي مترو كه بالا آمدم،بعد از چند قدم آن طرف تر خانمي را ديدم كه كاملاً معقول و محجوب چند بسته جوراب در دست گرفته و روي سكويي نشسته و با كمال متانت،منتظر خريداري است كه شايد براي همسر،فرزند خود خريدي داشته باشد و متاسفانه از اين نمونه ها اين روزها بيشتر مي بيني.

كافي است يك روز در اين هواي گرم بيرون باشي،مي بيني كه فقر از در و ديوار شهر بالا مي رود! و اينها همه نشان فاجعه اي است كه گريبان گير جامعه ما شده و در حال فزوني است.به اين فكر مي كردم كه كاش مسائل و مشكلات برآمده از اين دولت تنها در بعد سياسي خلاصه مي شد ،تنها درد و غم زندانيان وعزيزان دربند را داشتيم،تنها به فكر آزادي مطبوعات ،قلم،انديشه و فكر بوديم.اما ديدم مگر مي شود كه مشكلات اقتصادي را سواي از سياست دانست؟مسائل سياسي و اقتصادي يك كشور آنچنان در هم تنيده و وابسته اند كه توسعه يكي از اين دو بدون توجه به ديگري امكان پذير نيست.در اوج مسائل و مشكلات اقتصادي،بر اثر سياست هاي نادرست،مردم اين كشور باز متحمل يك سياست تحريمي ديگر شدند كه چه بسا اگر مدبرانه تر عمل مي شد،وضعيت به گونه اي ديگر رقم مي خورد.البته اين اقدامات چندان دور از ذهن نبود همانقدر كه در مواجهه با مسائل داخلي تدابير مناسب انديشيده مي شود،در سياست خارجي هم به همين گونه خواهد بود،همانقدر كه اعلام تعطيلي ناگهاني دو روزه بر مبناي منافع مردم است ،سياست خارجه نيز بر همين مبناست!زماني با يك سري از دوستان كه در اين باب صحبت مي كرديم،از فشار اقتصادي بيشتر كه آن را پيش بيني مي كرديم استقبال مي كرديم،نه به لحاظ سخت و ناراحتي مردمانمان كه بيشتر از جهت فشار بيشتر بر ساختار كنوني كه تغيير شرايط به سود ما را خواهد داشت اما امروز بر اين عقيده ام كه ادامه چنين روندي تنها يك نتيجه دارد و آن عصباني شدن بيشتر مردم،افزايش نيروهاي ناراضي عصباني و در نهايت شايد يك آشوبي كه همه چيز در آن مغلطه مي شود.و اين يعني سخت تر شدن كار كساني كه در امروز در پي تغيير در قالب سبز هستند.تا به اين جاي كار،جرياني كه با سبز همراه بود بيشتر قشر متوسط جامعه در زمينه اقتصادي و قشر بالاي جامعه در بعد تحصيلي وآگاهي،اما به گمان شما به سوق يافتن جريان به سمت نارضايتي بيشتر،آنها كه به اين جريان سبز مي پيوندند در چه حدي از آگاهي در هر زمينه اي (شرايط روز جامعه،آنچه كه بايد انجام داد و آنچه كه نبايد انجام داد) هستند؟خداي ناكرده قصد جسارت به آن ها را ندارم اما چه بخواهيم چه نخواهيم در اين بين هم هستند كساني كه ناراضي اند و ناآگاه،ناراضي اند و احساساتي و عصباني،آنچه من از اكنون پيش بيني مي كنم شايد چندين سال ديگر اتفاق افتد اما شايد هم … بدون شك خرد جمعي حاكم بر جريان اعتراضي كه تا به امروز بوده ادامه خواهد يافت اما اين دليل بر ان نمي شود كه از هم اكنون به فكر نباشيم.گمان مي كنم آگاه كردن قشر كارگر و يا اقشار ضعيف و آشنا كردن آنها با جنبش سبز و اهداف عقلاني آن به همين معنا باشد.تا به اين جاي راه را بر مبناي منطق پيش آمده ايم،ديگران را هم با اين مرام جديد آشنا كنيم.براي آينده به تك تك اين اقدامات نياز خواهيم داشت.

قبلاً هم گفتم باز هم مي گويم،اگرهر نفر بتواند ، فقط و فقط هم يك نفر ديگر را ، با منطق اين حركتي كه شايد به آن پيوسته آگاه كند،مطمئن بايد باشيم كه به نتيجه خواهيم رسيد.تنها راه به ثمر نشستن نه تنها اين حركتي كه برگزيديم،بلكه هر راهي كه به سوي كسب آزادي است ،عقلاني عمل كردن است و بس.

اميدوارم صحبت هاي من در حد شعار باقي نماند…اين را به خود نيز مي گويم.

در این ایام به حسب آنچه که دیدم وبه آنها فکر کردم،فهمیدم که می شود زندگی کرد و همه چیز را فراموش!دیدم اگر نخواهی خودت را درگیر کنی،احوال زمانه را جویا شوی،از وقایع و اتفاقاتی که در اطرافت می گذرد مطلع شوی ؛آن وقت است که فراموشی مثل یک ماده مخدره آنچنان راحت و بی سر و صدا در جانت نفوذ می کند  که بی سر و صدا تو را هم به خواب فرو می برد.

روزگاری که نه مطبوعات آزاد در آن وجود دارد،نه رسانه صوتی و تصویری مستقل،و در نتیجه هیچ گونه جریان آزاد اخبار و اطلاعات آن وقت است که اگر یک لحظه سعی کنی فارغ بال از زمانه زندگی کنی،خود به دنبال اخبار صحیح نروی ؛آن وقت بلایی بر سرت می آید که امروز در سایر مردمان آسوده خاطر از همه این شرایط نا همگون ،مده است.می بینی که چه راحت در پاسخ به نگرانی های تو می گویند:تو زیادی سخت می گیری،همه چیزآنقدر ها که تو فکر می کنی بد نیست .گمان می کنم من هم اگر تنها منبع خبری ام تلویزیون و اوج آزاد اندیشی اش 20:30 باشد،غیر از این نمی توان از من انتظار داشت و می بینم اگر ما نیز غفلت کنیم نه تنها خود که جامعه هم نسبت به این همه درد،خنثی خواهد شد.

هرچند ما وبلاگ نویس ها در حال حاضر درشمار این گروه از آدم ها قرار نمی گیریم،چرا که به واسطه همین دغدغه می نویسیمو با اطلاع از تمامی جوانب وآینده آن،اما به صورت عام مگر چند درصد مردم اهل وب خواندن هستند؟و یا اصلاً ازبین سایر دوستان سبزمان چند درصد همچنان مثل سابق اخبار را دنبال می کنند و و اصلاً فرصت این کار را پیدا می کنند (با وجود اینکه تمایل یه این کار دارند)؟قصدم از نوشتن این پست تکرار حرفهای گذشته و یا دیگران نیست که از عدم وجود یک رسانه فراگیر سخن می گویند و لزوم آن را گوشزد می کنند؛که آن هم قطعاً سخنی به جاست اما می خواهم یک یادآوری کوچک بکنم نسبت به انچه که سال گذشته در چنین روزهایی انجام می دادیم.خلاقیت ها و ابتکارات رنگارنگی که نه تنها موجب شادابی و طراوت و تزریق امید نیرو در سبزها می شد که به مدد آن ها اطلاع رسانی به صورت فراگیر انجام می شد.بلوتوث فیلم ها،ساخت کلیپ (که به نظرم این مورد فوق العاده روحیه بخش بود)،پخش بیانیه ها و اطلاع رسانی ها.آن روزها به واقع هر کدام از ما به عنوان یک جنبش کار می کرد،که اگر این احساس وظیفه ها نبود،هیچ وقت آن راهپیمایی های میلیونی شکل نمی گرفت و …. .

گمان می کنم آن احساس در تعدادی از ما فرو خفته،تعدادی سردرگم از آنچه که باید انجام بدهند و یا دلسرد از آنچه که انجام می دهند ،شده اند؛اما این یادمان باشد تا زمانی که ما یک زندانی در زندان ها داریم می بایست ادامه دهیم…این راهی است که برگزیدیم شایسته نیست در نیمه راه دوستانمان را تنها بگذاریم…گمان می کنم اگر هر یک ما فقط و فقط به همین یک گزینه فکر کند،تکلیفش با خود و هدفی که برگزیده روشن خواهد شد.آن روزها که یادمان هست چه می گفتیم:

“نترسید،نترسید،ما همه با هم هستیم”….

ما هنوز همه با هستیم…با آنها که در زندان اند….با عزیزانی که دلبندشان را به آغوش خاک سپردند... این را هرگز فراموش نکنیم….هنوز هم هر یک از ما برای خودش یک جنبش است...هر آنچه که می دانیم درست است و در پیشبرد هدف سبزمان راهگشاست انجام دهیم هرچند کوچک…حتی نوشتن یک سخن امیدوار کننده ،و پخش کردن آن برای 5نفر…!

این جور موقع هاست که اهمیت حرف زدن،گفتگو،شنیدن و کلاً تمام افعالی در این دسته اعمال، برایت اهمیت پیدا می کنه!نقشش برجسته تر می شه و به این نتیجه می رسی کاش بیشتر فرصت بود و کاش بیشتر می تونستی حرف بزنی.

هرچند خود من آدمی هستم که زیاد اهل حرف زدن نیستم و اکثر اوقات آرام و ساکت ،حرف زدن بقیه را نگاه می کنم و بعضی مواقع گوش میدهم،اما در مواردی که ببینم حرف زدن ویا ایجاد فضای گفتگو می تواند نتایج مثبت را با خودش به همراه داشته باشه،حتماً این کار را می کنم و این روزها به این نتیجه رسیدم که حرف زدن و ایجاد چنین فضایی در بین گروهها و هسته های کوچکی که تشکیل دادیم و یا تعدادی از ما انشاءالله قرار است که تشکیل بدهیم چقدر لازم و ضروری است.به این اعتقاد رسیده ام که اگر می خواهیم حرکتی را که آغاز کردیم،به سرانجامی نیکو برسانیم،نتیجه اش در نهایت آنی شود که بتواند همه آراء و اندیشه های این راه آغاز شده را تامین کند،گفتگو و نقد حتی اگر تصور می کنیم مسئله ای بسیار پیش پا افتاده  را برای صحبت انتخاب کرده ایم،حتی اگر گمان می کنیم مسئله مهمی نباشد،یگانه راه تامین سلامتی و صحت این راه،همین است.فضای گفتگو و نقد،اندیشه ها را بارور می کند،هر سخن و اندیشه ای هرچند ساده از سوی هر یک از ما در چنین جمع هایی منجر به ایجاد جرقه ای در ذهن دیگری می شود و با امتداد و پیگیری این جلسات گفتگو،نه تنها نتایج مبارکی از این جمع ها به دست می آید،که سطح خرد و یا حتی خواسته ها را به نحوی منطقی تغییر داده و چه بسا حتی فزونی می بخشد.حال که امروز و در این شرایط،جامعه بستر چنین فضایی را برای ما فراهم نمی کند،چرا ما خود آن را به وجود نیاوریم؟که قطعاً می توانیم.جلسات و مهمانی های ساده کوچک هفتگی،برگزاری مراسم های مذهبی ،آن  دوستانی که در این زمینه فعال هستند،جلسات شعرخوانی ومثنوی خوانی و ده ها بهانه کوچک و بزرگ برای دور هم جمع شدن و انتقال اطلاعات و نظرات ،مطرح کردن و مباحثه بر روی مسائل جدید که در پیشبرد اهداف سبز موثر هستند.

در این حرکت آغاز شده هیچ کس نباید خود را دست کم بگیرد،و هر کس بنا به توانایی ای که در هر زمینه در خود احساس می کند،می تواند در بالندگی و رشد این حرکت آغاز شده به ایفای نقش بپردازد.از گفتگو ،طرح مباحث جدید ،مواجه با آراء کاملاً متفاوت که همگی در این راه با هم ،همقدم شده ایم،نهراسیم.حسن گفتگو در این است که اشتراکات را تقویت می بخشد،نظرات را اصلاح می کند واندیشه ها را بارور می کند و باروری اندیشه یعنی خلق دنیایی نو،تعاریفی نو و شرایطی نو.گفتگو و ایجاد ان را یاد نگرفتیم،اما از اکنون که می توانیم آن را یاد بگیریم،تجربه کنیم،لذت ببیریم از اینکه متفاوت می اندیشیم اما در کنار یکدیگر هستیم.

اکنون که عزیزانی را در خاک نشان دار کردیم،دوستانمان را در بند یافته ایم،ما که این بیرون نشسته ایم نکند که پریشان احوال و ناراحت،تنها نظاره گر باشیم!همین حداقل کارها،در زمان خود،آنگاه که این حرکت به ثمر نشست،خود گواه خواهد شد که تا چه میزان مفید و اثر بخش بوده اند.ما سبز بودن را برگزیدیم پس آن را با قدم های پیوسته و قاطع خود بپیماییم.از همین لحظه شروع کنیم.

ما در آینده به نتایج این مباحثات،هم اندیشی ها،تفکرات و اندیشه ها نیاز خواهیم داشت.

*من به هر آنچه که فکر می کنم،راهکار کاربردی آن را هم در نظر می گیرم.ضرورت خود انتقادی،نیاز امروز جنبش سبز است دیگر نه…امیدوارم از من رنجیده خاطر نشده باشید .

“در نظام مورد نظر من و نظام برخاسته از آن انقلاب باشکوه، وجود کهریزک ننگ است و نه افشای آن. قانون اساسی آن سند سرکوب نیست، بلکه خون‌بهای شهیدان و محصول رأی مردم و سند حقوق و آزادی‌‌های شهروندان است و اجرای اصل ۲۷ و دیگر اصول حقوق بشری آن در آزادی اجتماعات و احزاب و مطبوعات و انتخابات و نیز در ممنوعیت شکنجه و محکومیت حکم اعدام شهروندان بدون طی مراحل دادرسی عادلانه، استقلال کشور، یکپارچگی سرزمینی و منافع ملی را تأمین می کند”.مصطفی تاجزاده

پروفسور سوروکین،از انقلابیون انقلاب اکتبر روسیه ،زمانیکه توسط بلشویک ها به جرم ضد انقلابی بودن در زندان بود می نویسد:”آیا هیچیک از ما در آن ایامی که وسائل انقلاب را فراهم می کردیم و از شروع شدن آن خوشحال بودیم ،می توانستیم تصور این را بکنیم که روزگاری خودمان به وسیله دولت انقلابی بازداشت خواهیم شد؟“(1)

و اما قصد من از این نوشته که با چنین مقدمه ای شروع شد: سوال همیشگی من از خودم که گمان می کنم تا حدی به پاسخ آن دست یافته باشم این است:همیشه این سوال در ذهن من وجود داشت که چطور می شود که یک حرکت همگانی دچار چنین انحرافاتی شود و کسی نتواند جلوی آن را بگیرد.شاید مقایسه انقلاب ها با یکدیگر کار درستی نباشد اما وقتی می بینم که نتیجه آنها به یک چیز ختم می شود،و انحراف از آرمانها و اصول آن که مردمان برای آن انقلاب کردند،به راحتی تغییر شکل می یابند،من را به این نتیجه می رساند که عامل مشترکی در همه آنها وجود دارد.شاید بنا بر گفته مصطفی تاجزاده بخشی از این انحرافات به گردن انقلابیون است! که نه به واسطه عمل کردنشان که چه بسا به دلیل عمل نکردن و سکوت کردن به آن دچار شده اند اما این به نظر من تنها دلیل آن نیست.مگر انقلاب را یک تعدادی انقلابی به وجود اورده اند که در نهایت تمام مشکلات متوجه آنها باشد؟بدون مقدمه و ذکر عوامل بسیار دیگر ازجمله:میل به قدرت،نادانی و نابخردی و در قبال آن سوء استفاده عده ای در امر حاکمیت،بر این عقیده ام که نقش مردم بسیار اساسی تر و کلیدی تر از آنچه است که گمان می کنیم.شاید اگر همان مردمی که انقلاب کرده بودند بعد از پیروزی هم همچنان مراقب آن می بودند،آن را رها نکرده و با هر اقدام انحرافی به فراخور آن اقدام می کردند،شرایط امروز به جا نمی رسید که باز هم گفته شود”پدر،مادر،ما متهمیم”!شاید اگر مردم ما آگاه بودند به آنچه که در اطرافشان می گذشت،همان حساسیت ها را نسبت به وقایع داشتند که قبلاً می داشتند اوضاع به گونه ای دیگر رقم می خورد.بر سر هر موضوع که می روم در نهایت به این نکته کلیدی می رسم که “آگاهی”همیشه و همه وقت حرف اول را می زند.آگاهی نسبت به همه چیز…انچه هستند،آنچه می خواهند شود…آنچه که خواهان تغییر آن اند و آنچه که می توانند باشند و داشته باشند.

مدت ها پیش در پستی در باب مقابله با استبداد نکاتی را از “کواکبی”اندیشمند ایرانی مبارز در دوران استبداد ترکان عثمانی(2) نوشته بودم.او در نظراتش دررابطه با استبداد 3مرحله را ذکر کرده بود که به فراخور زمان آن روزها من 2مرحله ابتدایی را ذکر کردم،اما امروز بر این اعتقادم که از هم اکنون می بایست به فکر آینده بود،تا روز به ثمر نشستن حرکت سبزمان،دست پر تر از هر زمان آزادیخواهی دیگر مردمان این سرزمین،باشیم.

به اختصار دو مرحله اول را ذکر می کنم،تا به مقصد اصلی ام بپردازم:مرحله اول این بیان شده بود که تا زمانی که استبداد و آزادی درد همه مردم نشود،هیچ مبارزه ای بر علیه استبداد به ثمر نخواهد نشست،پس قدم اول این است که آزادی درد مشترک همه شود؛که در آنجا تشکیل هسته ها و گروههای دوستی،خویشاوندی و ….پیشنهاد شده بود و مرحله دوم این بود که در مبارزه  با استبداد می بایست روشی غیرخشونت امیز پی گرفته شود، کواکبی در قاعده دوم مقابله با استبداد را با سختی و شدت عمل نفی کرده ،شیوه ملایمت را توصیه می کند..او معتقد است که مقاومت شدید ممکن است موجد فتنه شده،به هلاکت مردمان منجر گردد؛

کواکبی قاعده سوم را چنین عنوان می کند که :در مقبال مبارزه با استبداد،آزادیخواهان می بایستی به آنچه که می خواهند دست یابند نیز باید فکر کنند و مبانی آن را از قبل تبیین نمایند.این امر شاید امروزه تئوری پردازی نام بگیرد،شاید راهکار اندیشی و نام های مختلف اما آنچه که مشخص و واضح است :”تبیین  و شناسنامه  دار کردن آن است”..در رابطه با این راه سبز نیز اینگونه است همه ما برای نیل و حصول آزادی با این حرکت سبز همراه شده ایم،برای برابری در حقوق شهروندی و هزران هدف مشابه ، آزادی و برابری روح اصلی حاکم بر خواسته های ما را تشکیل می دهد،در عین اینکه طیف متنوع و متکثر از آراء آن را می جویند و هرکدام تعریف مخصوص به خود را دارند.اما نکته قابل توجه و مرتبط با بحث این است که کدامیک از ما به دقت تعریف آزادی و یا برابری را می دانیم؟از قوانین سایر ملل در این رابطه اطلاع داریم؟چگونگی اجرای آن را می دانیم؟و یا ازچیستی و چگونگی آن مطلعیم؟من بر این اعتقادم امروز علاوه بر دو مرحله اول که در حال انجام دادن آن میباشیم،امروززمان آن است که در جمع های هسته ای خودمان،به این مباحث هم بپردازیم.من به شخصه اعتقاد دارم امروز دیگر می بایست نه فقط به آنچه که نمی خواهیم ،بلکه به آنچه هم که می خواهیم می بایست با فراست بیشتری نگاه کنیم.همراه با آگاهی بخشیدن سایر مردمان که از ابتدایی ترین وقایعی که گذشته خبر ندارند و یا در غفلت به سر می برند،در جمع خودمان سطح خرد جمعی سبز را نیز بالا ببریم.اگر می گوییم مرگ بر دیکتاتور،بگوییم درود بر آزادی …آزادی ای که می شناسیمش و قواعد آن را می دانیم وبه آنها که به میل سیاست حاکم شعار می دهند “انرژی هسته ای حق مسلم ماست” بگوییم “آزادی هم حق مسلم توست”. ما از اکنون باید به آنچه که می خواهیم باید بپردازیم،آنها را برای خود تعریف کنیم،راجع به آن بحث کنیم،مشارکت کنیم،فرهنگ پذیرش تنوع آرا را تمرین کنیم،فرهنگ گفتگو را که هیچ کداممان بلد نیستیم .البته نه به دلیل ضعف خودمان که ساختاری که در ان پرورانده شدیم اجازه چنین تربیتی را به ما نداد.ما جامعه ای مبتنی بر آزادی و برابری می خواهیم،پس باید بشناسیمش.تمرینش کنیم.اصول و قواعد ان را بدانیم،اکنون باید آنچه را که می خواهیم نیز بدانیم؛نه تنها آنچه را که نمی خواهیم…بدانیم وبیاموزیم و به هم یاد دهیم.تعمیق بخشیدن به  آنچه خواستار آنیم نیاز امروز ماست.توکویل در این رابطه سخن شیوایی دارد،او می گوید:

“هیچ چیز بیش از یادگیری آزادی دشوار نیست،استبداد چنین نیست.استبداد اغلب خود را عامل ترمیم همه بدی هایی که تحمل شده است، می نمایاند،تکیه گاه حقوق واقعی،حمایت از ستمدیدگان  و پایه گذاری نظم است.مردم در آغوش پیشرفت زودگذری که استبداد پدید می آورد به خواب می روند و هنگامی که بیدار می شوند که بینوایانند.آزادی ،برعکس،نوعاً در میان توفان ها زاده می شود،به سختی در میان ناهماهنگی های مدنی پایدار می شود و تنها هنگامی که سالخورده شد،می توان به نیکی هایش پی برد.”   (3)

پی نوشت:

*یک روزی قدم اول در این راه را تشکیل هسته ها و گروههای کوچک دوستی و فامیلی را پیشنهاد داده بودم و امروز بر این اعتقادم قدم دوم را بایست برداریم،تعمیق خواسته ها.بدانیم چه می خواهیم.

1) اوراق خونین انقلاب اکتبر،سوروکین،آ؛ترجمه:مستوفی،هوشنگ؛انتشارات شرکت سهامی انتشار،1362.

2)اندیشه های سیاسی در ایران و اسلام، دکتر قادری حاتم،انتشارات سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه ها(سمت

3)شهروند و تاریخ اندیشه غرب،گای،ماری؛نشر فرزان،1388

غروب شده…کنار پنجره ایستادم و بازی کودکان تازه تعطیل شده ازدرس و کتاب و مدرسه را نگاه می کنم…چه شاد وفارغ بال…خوشا به حالشان…دوران کودکی و بی خیالی…اما نه!حرفهای عجیبی می شنوم…بازی نیست…شعار می دهند…!!باورم نمی شود…می دانم باورتان نمی شود…حقیقت محض…شعار می دهند و سوار بر چرخ دور می شوند…

می اندیشم این حاکمیت به چه سرمایه ای می اندیشد!؟گیرم من و امثال من که آن هم محال است از مبارزه خسته شویم با این کودکان امروز چه می کنید؟!امروز به هر دلیلی که هرکس به راهپیمایی رفت و هرکس نرفت،مطمئن هستم که دیگر چنین نخواهد شد و قرار بعدی هر جا و هر زمان که باشد ،چه بیانیه ای قبلش داده شده باشد چه نشده باشد،چه تهدید شوند و چه نشوند…دیگر همه خواهند رفت…این رودی است که جاری شده و آرام نمی نشیند و در این میان تنها به این امیدم که شاید به مدد نفس خردگرای این حرکت،این سرزمین به سلامت از طوفان به در آید و الا از بی خردی متولیانش هر روز بیشتر بیم نابودی کشورم می رود.

دلم گرفت،چقدر راحت قضاوت می شه راجع به همه چیز…چقدرراحت فراموش شد آن همه فداکاری و خونی که در انقلاب گذشته ریخته شد…و چه راحت و در یک لحظه تمام آن فداکاری ها زیر سوال رفت.کاش خیلی از حرفهایی که به زبانم می آمد را می توانستم بنویسم اما…

چند ساعت بعد…

از دانشگاه دارم می آیم بیرون…عده ای از برادران لباس شخصی در مقابل سردر معرکه گرفتند…از میله های کنار دانشگاه رد می شم.. مرگ بر اسرائیل… مرگ بر امریکا…. و در سمت دیگه بچه ها را می بینم که با شجاعت هر چه تمام فریاد یا حسین میرحسین و… سر می دهند و در حال حرکت به سمت دیگه دانشگاه…در اوج این تضاد تلخی که می دیدم: عده ای با تمام امکانات و بدون ترس و واهمه و عده ای با بیم و امید،با فداکاری هرچه تمام…؛یک لحظه یاد حرف پیرمرد افتادم…میتونید تصور کنید چه غمی تمام وجودم را گرفت؟همانطور که از کنار میله ها رد می شدم و صداها را می شنیدم با خودم می گفتم نسل آینده هم درباره این حرکت چنین قضاوتی خواهند داشت؟آنها هم مثل این نسل اینقدر با بیرحمی تاریخ را به قضاوت خواهند نشست؟نسل امروز اشتباه می کند یا نسل گذشته اشتباه کرد؟آنها چه کردند که ما امروز نیاید انجام دهیم؟آیا ما حق قضاوت داریم اصلاً یا تنها …

…اینها و هزاران سوال دیگر از آن روز تا به حال همراه من شده …

سوی امید از این خانه دری هست هنوز